LiDAR-dichtheid in kaart brengen om hiaten in de grondondersteuning te onthullen
Meet lokale puntondersteuning met behulp van expliciete klassen, rastergebieden, overlappingsregels en randbehandeling, zodat een hoge algehele dichtheid geen belangrijke terreinhiaten verbergt.
Definieer welke waarnemingen worden geteld
Een verklaring over de puntdichtheid is onvolledig zonder te specificeren wat er is geteld. Alle echo's, eerste echo's, op de grond geclassificeerde punten en behouden punten na filtering beschrijven verschillende populaties. Kies de te tellen puntenpopulatie op basis van de te ondersteunen beslissing en noteer de inclusieregels. Het tellen van elke echo kan overvloedige waarnemingen boven een bos aantonen, terwijl het weinig zegt over de vraag of voldoende metingen daadwerkelijk het grondoppervlak eronder ondersteunen.
Selecteer een zinvolle analyseondersteuning
De dichtheid wordt meestal samengevat over een bepaald gebied, dus de cel- of buurtgrootte verandert het schijnbare patroon. Kleine cellen onthullen lokale gaten, maar kunnen een kaart met veel ruis opleveren; grote cellen kunnen een smal, niet-ondersteund kanaal verbergen. Gebruik een geprojecteerd coördinatensysteem met de juiste oppervlakte-eenheden en rapporteer de omvang van de ondersteuning. Vergelijk meer dan één schaal wanneer kritische kenmerken aanzienlijk in breedte variëren.
Scheid de grondsteun van de overvloed aan bladerdaken
Maak afzonderlijke samenvattingen voor het totale aantal behouden punten en de grondobservaties die worden gebruikt bij het genereren van terreinen. Hun contrast kan onthullen waar de overvloed aan bladerdak de schaarse terreinondersteuning maskeert. Een geclassificeerd punt is nog steeds een interpretatie die moet worden gecontroleerd, dus inspecteer profielen in verdachte gebieden. Noch een kleurrijke dichtheidskaart, noch een hoog gemiddelde bewijst dat de grondclassificatie correct is of dat de hoogteverschillen nauwkeurig zijn.
Hanteer randen en overlappende stroken
Grenzen van datasets en overlappende gebieden kunnen eenvoudige vergelijkingen vertekenen. Een cel die zich gedeeltelijk buiten het waargenomen bereik bevindt, heeft een ander effectief oppervlak dan een cel binnenin. Overlappende stroken kunnen de aantallen vergroten zonder de ruimtelijke verdeling proportioneel te verbeteren. Geef aan of dubbele of overlappende waarnemingen zijn opgenomen, identificeer gedeeltelijke randcellen en houd de telmethode consistent bij het vergelijken van blokken, datums of alternatieve verwerkingsconfiguraties.
Onderzoek patronen met lage dichtheid
Onderzoek in een hypothetisch plantagedrainageproject cellen met weinig ondersteuning langs schaduwrijke kanalen en onder dichte rijen bomen. Vergelijk vluchtstroken, grondprofielen en de interpolatievoetafdruk. Bepaal of de kwestie vraagt om classificatieherziening, een grotere onzekerheidszone, aanvullende meting of herziene acquisitie. Door de vloeiendheid van de interpolatie te vergroten, kan een opening visueel worden verborgen, terwijl het onderliggende bewijsmateriaal ongewijzigd blijft.
Bewijsmateriaal rapporteren met het terreinmodel
Lever de getelde puntenpopulatie, gebiedsondersteuning, drempels gebruikt voor beoordeling en de bronversie naast het terreinraster. Voeg geselecteerde profielen toe waarin representatieve zwakke punten worden uitgelegd en welke actie is ondernomen. Acceptatie moet zich richten op de kenmerken die van belang zijn voor het project, in plaats van op een algemeen totaalcijfer voor puntdichtheid. Zorg voor een expliciet onderscheid tussen waargenomen grond, geïnterpoleerd terrein en gebieden die zijn uitgesloten van technische interpretatie.
